Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

donderdag, september 21, 2017

Persoonlijk: uitstelgedrag

De aanname van de dag is: 'Multitasken is handig want je krijgt meer gedaan omdat het zo efficiënt is en vrouwen zijn er beter in dan mannen.' Vrouwen zijn er niet per definitie beter in dan mannen maar doen het vaker waardoor zij er meer ervaring in hebben. In de tweede plaats blijkt uit diverse onderzoeken dat het voor verreweg de meeste mensen beter werkt om zich te concentreren op één taak voordat zij aan een volgende opgave beginnen.

In elk geval is deze man overgestapt van het systeem 'doe zoveel mogelijk verschillende dingen tegelijk' naar 'Concentreer je volledig op één taak waar je vooraf een bepaalde hoeveelheid tijd voor hebt uitgetrokken.' Tussen twee taken in geef ik mijzelf een kwartier voor 'overig'. Dat mag een spelletje zijn maar het kan ook zijn dat ik mijn map met ongewenste e-mails doorloop om te zien of er geen gewenste e-mail in is terechtgekomen. Of ik ververs het water van de goudvissen, strijk een paar overhemden of maak een afspraak met een vriend.

Maar bij vervelende klusjes (Een brief aan de Belastingdienst, een lastig telefoontje, foto's sorteren) vertoon ik nog steeds uitstelgedrag. Sterker nog: onlangs vroeg ik informatie aan over het volgen van een workshop over het bestrijden van uitstelgedrag. Ik kreeg al een e-mail met details daarover maar heb het mailtje nog niet geopend...

================================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, september 20, 2017

Wat is dat eigenlijk, 'cultuur'?

Een half jaartje geleden gaf Morgaine (klik) antwoord op de vraag die ik stelde in een blogstukje uit die tijd: wat is cultuur? (klik) Het antwoord wil ik u niet onthouden:

Valt voetbal onder cultuur? Ohw... ik dacht dat cultuur kunstzinnig was, my mistake, whahahaha

ik leer ook weer wat... cultiveren, ja natuurlijk... whahaha

Cultuur is dat wat de mens schept. Het begrip staat tegenover "natuur" (dat wat aangeboren is) en verwijst naar menselijke activiteit en de symbolen die deze activiteit betekenis geven. Cultuur wordt in verschillende betekenissen gebruikt en de definities zijn uiteenlopend naargelang de theoretische benaderingen en de beeldvorming.

Het woord komt van het Latijnse cultura en is afgeleid van colere: bebouwen, bewerken, vereren, versieren, onderhouden. De Romeinen gebruikten het in agri cultura, het bewerken van de akkers. Sinds 45 v. Chr. wordt nog een betekenis mogelijk. In een boek van Cicero, Tusculanae Disputationes, vindt een gesprek plaats over het nut van de filosofie. Een leerling twijfelt aan het nut daarvan, omdat 'filosofen nogal eens een liederlijke levenswandel hebben'. Cicero antwoordt: "Evenmin als alle akkers die je bewerkt vrucht dragen, evenmin brengen alle zielen die je bewerkt vruchten voort. Maar de bewerking van de geest is de filosofie (cultura animi, filosofia est)". In de middeleeuwen krijgen de betekenissen vereren en aanbidden (cultus) de overhand. De Vulgaat (de Bijbel in het Latijn) heeft het over cultura Domini (vereren van de Heer) en cultura Dei (aanbidden van God). Vanaf de renaissance gebruiken veel schrijvers Cicero's cultura animi weer, maar dan als een vast begrippenpaar. Soms letterlijk vertaald als bebouwing van de geest, maar begrepen als vorming van de geest.

Cultura is daarmee tot in de achttiende eeuw een actief woord: het vormen van. In de achttiende eeuw gaat men geleidelijk aan steeds meer spreken over de verschillende niveaus van vorming, en uiteindelijk gaat men het Duitse woord Cultur (dan nog gespeld met C) gebruiken voor zo'n niveau, en dus voor het gevormde zelf (Johann Gottfried von Herder). Daarmee is dan het dynamische werkwoord vorming tot een statisch, zelfstandig naamwoord beschaving of cultuur geworden.

Nog steeds heeft het echter niet die brede betekenis zoals wij die nu gebruiken, namelijk de levensvisie en levenswijze van een volk (de manier van zien, zijn en doen). Dit cultuurbegrip ontwikkelt zich vooral in Frankrijk, waarvoor dan eerst het woord civilisation wordt gebruikt (1756). Dat Franse woord civilisation staat in betekenis wel dicht bij het Duitse woord Kultur.

In 1871, in de openingszin van het boek Primitive Culture van Edward B. Tylor, krijgen beide woorden ook een antropologische betekenis: "Culture or Civilization, taken in its wide ethnographic sense, is that complex whole which includes knowledge, belief, art, morals, law, custom, and any other capabilities and habits acquired by man as a member of society."

X

Zo, dan weet u dat.



=================================================


In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/ In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, september 19, 2017

Goed nieuws en kattenlog

Wereldwijd daalt het aantal mensen dat leeft in extreme armoede. En dat is goed nieuws. Heel goed nieuws zelfs: http://hetnieuwsvandevooruitgang.nl/2017/09/steeds-minder-mensen-extreem-arm/ In 1990 waren het er nog 1,9 miljard. Nu nog 'maar' 700 miljoen. Nog steeds best veel natuurlijk. Maar er zit een sterke stijgende lijn in. En dat is natuurlijk fijn.

Ook goed nieuws is dat er nog steeds mensen zijn die de moeite nemen om dieren in nood te redden. Hier een man die een stinkdier redt uit een benarde positie. Erg dapper!





Billy de Kat is een tevreden kat

De lolcat van deze week:

'Iedereen gaat voor de grote dingen in het lezen
zonder zich te realiseren dat het gaat om de kleine dingen'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

maandag, september 18, 2017

Virtueel gesprek: vaste gewoontes

'Goed hoor dat je probeert af te komen van vaste gewoontes! Zo krijg je weer wat afwisseling en avontuur in je leven. Ik ben blij dat ik geen vaste gewoontes heb. Ik zou er helemaal gek van worden!'

-'Geen vaste gewoontes? En elke maandagavond dezelfde TV-serie kijken? Elke dinsdag eten bij je moeder? Elke zondag uitslapen en de lakens wisselen? Elke zaterdag vrijwel dezelfde boodschappen halen op dezelfde markt? Elke zomervakantie naar dezelfde vakantiehuisjes in hetzelfde land? Elke dag hetzelfde ontbijtritueel?'

'Ja, eh...maar dat is wat anders. Dat zijn geen vaste gewoontes.'

-'Wat is jouw omschrijving van een vaste gewoonte dan?'

'Steeds hetzelfde doen op steeds dezelfde tijd.'

-'Precies wat jij zelf ook doet, dus?'

'Nou, eh...'

======================

Gek eigenlijk maar het komt vaker voor: mensen die in een ander gedrag afkeuren dat zij zelf ook hebben. Wat vindt u daarvan?


In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, september 17, 2017

De week voorbij

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

=====================================

Zit nu in een fase in mijn leven waarin ik mij afvraag
wat het er toe doet wat ik doe of wat ik gedaan heb of zal doen.

Waar heeft het mij gebracht?

En dan zie ik waar het mijn geliefden heeft gebracht.
En dan denk ik: 'Ja, wat ik deed heeft verschil gemaakt. Positief verschil.'

Maandag fijn en hard gewerkt. Steun van collega's is fijn! Wij beginnen het nieuwe boekhoudsysteem onder de knie te krijgen en er komt steeds meer structuur in de bedrijfsvoering. Onderweg naar het werk zag ik deze treurwilg:

Met een vriendin keek ik 's avonds een documentaire over balletdanser Sergei Polunin. Vooral de stukjes waarin de relatie met zijn moeder naar voren kwam prikkelden mijn traanklieren.

Dinsdag vroeg ik de woningcorporatie waar mijn moeder zaliger een woning van huurde hoe het zit met post die na haar overlijden nog op haar adres wordt bezorgd. 'Daar doen wij niets mee, meneer. Dat moet u zelf doen.' -'Prima, geef mij dan maar het sleuteltje van de brievenbus.' -'Dat zal niet gaan meneer.' -'Hoe kan ik dan bij haar post komen?' -'Dat is uw probleem.' Uiteindelijk kreeg ik de toezegging dat men mij zal terugbellen. Maar ja, woningcorporaties en toezeggingen...we wachten af. Intussen houdt een buurvrouw in de gaten of en wanneer er nieuwe mensen komen te wonen. Hoop via hen dan mijn moeder's nagekomen post te kunnen ontvangen.

Deze dag deed ik een pakje op de post en ging ik naar de kleermaker. Niet omdat ik mij verveel maar om wat kleding te laten vermaken. Ook ging de gaskachel aan want de zomer lijkt nu wel definitief voorbij.

Woensdag voelde ik mij niet helemaal jofel maar ging toch maar aan het werk.
Het had nogal geregend dus zo zag het weiland naast de brouwerij er uit:

En vergaderde met een groepje professionals over het inzetten van sociale media voor het bedrijf. Erg interessant! Na afloop van de werkdag met een tweetal collega's (en een biertje) blijven hangen en elkaar wat beter leren kennen. Erg fijn.

Onderweg naar huis schoot ik dit plaatje:
Ondergaande zon boven de Sloterplas

's Avonds contact gehad met diverse lieve mensen die allemaal op hun eigen manier hun uiterste best deden mij over mijn dip heen te helpen. Zo bood iemand aan om te bemiddelen tussen mij en de weduwe van mijn vader. In de hoop een foto en wellicht wat informatie te bekomen. Dan kan ik ook dat hoofdstuk van mijn leven afsluiten.

Donderdag zag ik een vel papier hangen op mijn keukendeurraam.

Met een opdracht: ik moest goed zoeken in mijn tuin. Natuurlijk deed ik dat. En vond een potje mosterd, hangend aan de tak van een boompje.

'Nu weet je waar Abraham de mosterd vandaan haalt.' Ja, lieve blogleeskindertjes: ik ben vijftig jaar geleden geboren.

Erg fijn dat in mijn jonge jaren foto's van mijn gedragingen niet konden worden verspreid via sociale media...;-)

Op het werk werd mijn verjaring gevierd met een fles bier (Erg origineel voor een brouwerij. Zelf had ik er pisang goreng bij gebakken, naar mijn moeder's recept.

Bijzonder was dat er ook een fles jenever bij het cadeau zat, gedestilleerd uit afgekeurd bier), gepaard met de woorden: 'Nog vele fijne jaren! Hopelijk bij ons.' Kijkt, dat geeft de burger moed. Het was namelijk mijn eerste verjaardag zonder vroeg telefoontje van mijn moeder, zonder kus van mijn vriendin en zonder ontbijt van mijn kind(eren). En dat is even wennen.

Had mijn bus gemist maar het uitzicht bij de bushalte die morgen maakte aardig wat goed:


Vrijdag verbaasde ik mij over mensen die vinden dat als zij zelf hulp nodig hebben (wanneer zij vluchten voor een orkaan die hun huis wegvaagt bijvoorbeeld) anderen hen moeten helpen maar zelf vinden dat vluchtelingen niet geholpen moeten worden. Zij zijn dus èn voor èn tegen het helpen van vluchtelingen. Ik vind dat raar. Met de woningcorporatie van mijn moeder sprak ik af dat zij haar brievenbus leeghalen en ik dan de post bij hen op kantoor kom ophalen. Prima!

Op het werk lekker wat openstaande posten kunnen oplossen. Word ik blij van.
Net als de gezellige vrijdagmiddagborrel. Terwijl mijn collega's nog aan het bier zaten ging ik op weg naar een restaurant waar ik door vrienden werd getrakteerd op pizza.

Daarna thuis een kopje thee met een buurvrouw en een vriend kwam logeren.

Eigenlijk heb ik best een gevuld en prettig leven.

Zaterdag de logerende vriend naar de tramhalte begeleid en daarna acte de présence gegeven op een buurtbijeenkomst. Buurtgenoten mochten hun mening geven over diverse onderwerpen die spelen in de buurt en er waren hapjes, drankjes en muziek.

Daarna haalde ik mijn bij de kleermaker vermaakte kleding op en zou ik naar een feest gaan aan de andere kant van de stad. Maar mijn energie was op. Die mededeling gaf ik door aan een vriendin waarvan ik wist dat zij wel naar het feest zou gaan. Een dutje doen en wat klungelen in huis was het rustiger alternatief. Moest ik daar echt vijftig voor worden om te leren luisteren naar mijn lichaam?

Zondag kreeg ik een schok toen ik ging afwassen. Letterlijk. De keukenkraan stond onder stroom. Navraag leerde dat dat komt omdat mijn aanrecht van RVS is en de waterkoker aan de onderkant nat was met de stekker nog in het stopcontact. Voortaan stekker van de waterkoker dus uit het contact bij het afwassen.

Ik babbelde deze dag met vier verschillende buurvrouwen, haalde een broodje bij de bakker en haalde een paar boodschappen voor het avondeten dat ik nuttigde met een paar buren.
Spinazie ovenschotel

Zo kom ik mijn dagen wel door.

'Wie heeft mijn kaas gepikt?' van Spencer Johnson en Kenneth Blanchard is boek nummer 12 van dit jaar en helpt bij bewustwording: het kost gewoon minder moeite om verandering te verwelkomen dan je er met alle macht tegen te verzetten of om verandering zelfs te ontkennen. In plaats van te treuren om het verlies van de vorige situatie is het praktischer om te leren omgaan met de nieuwe situatie. Fijn inzicht!

Een Engelstalig stuk deze week: http://terrebelius.blogspot.nl/2017/09/collateral-damage-or-dead-child.html

Manchild van Eels is de muziek van deze week:



'Whisper now,
And tell me how,
You watch and tell me,
Somehow,
I'm gonna be alright.'

Deze week staan wij stil bij het overlijden van Riem de Wolff, Oma Basi en Harry Dean Stanton





vrijdag, september 15, 2017

Wij wachten (Een #verhaaltje)

Wij bevinden ons aan het einde van de wereld.
Jij en ik. En duizenden anderen.
Hand in hand staan wij daar. Jij en ik.
Ik heb jouw rechterhand vast, jij mijn linker.

Wij weten wat er is gebeurd.
Iedereen weet dat.
Maar het is niet erg.
Het heeft een reden,
al is die onbekend.

En wij wachten.

==================
Meer lezen? bravenewbooks.nl/terrenceweijnschenk

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, september 13, 2017

Wel of niet helpen?

In het donker zie ik fietsers die onverlicht rondrijden nauwelijks. Het gegeven dat ik een beetje nachtblind ben helpt natuurlijk niet. Wat wel zou helpen is als fietsers een lampje zouden gebruiken. Nu weet ik wel dat veel fietsers onder de armoedegrens leven maar misschien kunnen automobilisten een steunfonds oprichten waaruit fietsers twee euro kunnen krijgen voor de aanschaf van een lampje?

Mensen helpen valt niet altijd mee. Zo kan het gebeuren dat iemand een ander hulp aanbiedt en te horen krijgt: 'Denk je soms dat ik het zelf niet kan of zo!?'

Ook zijn er mensen die hulp niet willen aanvaarden omdat zij denken dat er iets voor in ruil wordt verwacht.

Zomaar ongevraagd een ander helpen is natuurlijk helemaal taboe. Moet je dus maar die persoon die vanuit een rolstoel hulpeloos omhoog kijkt in het gangpad van de supermarkt niet helpen? Pas wanneer die persoon er om vraagt kennelijk.

In de openbare ruimte mensen helpen is nog tot daar aan toe. Maar mensen helpen terwijl zij in hun eigen leefomgeving zijn is nog lastiger: 'Zal ik je badkamer schoonmaken voor je?' -'O, dus je vindt het vies bij mij?'

De waarheid is iets dat velen niet willen horen, is mij gebleken. En hoe help je iemand die niet geholpen wil worden? Is het goed om mensen die duidelijk hulp nodig hebben dan maar aan hun lot over te laten?



In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, september 12, 2017

Goed nieuws en kattenlog

Er zijn een heleboel goede mensen op de wereld. Sterker nog: het is maar een handjevol dat er genoegen in schept het plezier van anderen te vergallen. Veel anderen vinden het juist fijn anderen een plezier te doen. Deze jongeman bijvoorbeeld:



Goed nieuws vind ik ook dat zelfs de Paus (klik) vindt dat mensen die ontkennen dat het klimaat verandert niet goed bezig zijn: ontkennen dat een probleem bestaat laat het niet verdwijnen.

Billy de Kat in de tuin
toen het niet regende



De lolcat van deze week:

'De enige manier om er zeker van te zijn dat je faalt
is het nooit te proberen.'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, september 10, 2017

De week voorbij

Natuurlijk zijn de herinneringen er nog. Maar de pijn die ik er bij voel is inmiddels een stuk minder scherp. Dat is fijn. De pijn is er echter nog wel. Dat is niet fijn.

Over het verwerken van verlies las ik het volgende stukje:
https://theascent.biz/why-grief-is-a-teacher-3f8141e7e895 (Engels)
Ik herken er wel wat in.

Ook aan deze tips over omgaan met rouwen heb ik wat gehad:
http://www.hoedoe.nl/familie-relaties/rouw/hoe-leer-ik-omgaan-met-verlies

Wat ik verder geleerd heb na mijn recente grote verliezen is dat iedereen anders omgaat met verlies:
de ene persoon sluit zich voor langere tijd (soms wel jaren!) op in huis. Met de gordijnen dicht. Weer een ander houdt zich vooral bezig met het ontkennen van wat er gebeurd is en weer een ander gaat in therapie. Combinaties zijn ook mogelijk. Terwijl de ene prima kan functioneren in het gezin en op het werk, vervalt de ander in complete apathie en kan zich er nauwelijks toe bewegen om de gang naar het toilet te maken.

Bij mij wisselt het sterk. Soms zelfs per minuut. Erg irritant. Maar het is wat het is en de situatie zal vast verbeteren.

Al met al had ik een goed weekend maar maandag kon ik mij nauwelijks aanzetten tot het verrichten van mijn reguliere werk; een pen optillen kostte al ontzettend veel energie. Laat staan facturen verwerken terwijl binnen gehoorsafstand collega's over andere zaken praten. In de loop van de middag lukte het mij beter om mij te concentreren op het werk en kwam er daadwerkelijk wat uit mijn handen. 'Gewoon doorgaan' is het devies. Voor mij dan. Zoals gezegd; voor een ander kan het anders zijn.
(Dit is naast de brouwerij)

Een kopje thee met een buurvrouw bracht mij wat rust. Een potje strijken deed de rest en ik kon uiteindelijk lekker slapen.

Dinsdag wat onrustig wakker geworden. Die onrust werd niet weggenomen door de onderhoudsmonteur van Comfort Partners: 'Meneer, ik mag geen onderhoud plegen aan uw geiser want u heeft een contract met Feenstra Verwarming.' -'Dat klopt', zei ik. 'Daarom belde ik Feenstra. Die vertelde mij dat mijn woningcorporatie een contract heeft met Comfort Partners en dat die dus verantwoordelijk is voor het onderhoud.' 'Ja, dat is wel zo maar toch is het niet zo.' Fijn, die duidelijkheid. Dus ik belde Feenstra weer: 'U moet ons niet hebben, meneer maar Comfort Partners omdat uw woningcorporatie...' -'Zal ik dan maar stoppen met mijn maandelijkse betalingen aan Feenstra en twee jaar aan betalingen terugvorderen met wettelijke interest?' 'Eh...schikt vrijdagochtend 6 oktober voor onderhoud?'

Ik bracht die ochtend een bezoekje aan een buurvrouw van mijn moeder zaliger. Die had nog wat post die voor mijn moeder was bestemd. Was fijn even met haar te praten. Was mijn moeder nog in leven geweest dan had zij vanuit haar raam dit bloemetje kunnen zien:

Bij aankomst in het hofje dacht ik even mijn moeder te zien zitten achter haar slaapkamerraam. Het zal een speling van het licht zijn geweest, een reflectie van de wolken.

Met een vriend ging ik die middag wandelen. Rond de Gaasperplas.





Wel zo'n drie uren lang! Voor mij is dat best veel. Het was een fijne dag.

Wat ik woensdag precies deed weet ik niet meer. Na het werk at ik bij een vriend en 's avond kwam een buurvrouw thee drinken.

Donderdag ook. Die ochtend kwam ik hier langs

en was ik bij de psycholoog ('Je zult nooit van je emoties afkomen maar bent hard bezig er beter mee om te gaan.') en op het werk lekker hard gewerkt en zelfs even gelachen!

Van de woningcorporatie kreeg ik eindelijk inhoudelijk respons op deze brief:
http://vragen.blogspot.nl/2017/09/ymere-en-de-cv-installatie-een-vervolg.html. Maar ik wacht even met juichen want een toezegging is niet voldoende reden voor een feestje. De ervaring leert dat het doorgaans bij een toezegging blijft.

's Avonds zat ik met een zak chips voor de buis voor het altijd weer gezellige IT van Stephen Spielberg.

Vrijdag voelde ik mij verre van jofel. Ik was uitgenodigd voor een evenement in de buurt maar het regende belachelijk hard en koffie drinken bij een zieke buurvrouw was voor mij een prettiger alternatief. Hoefde ik tenminste niet te pretenderen dat alles goed gaat.

Gek eigenlijk dat wij dat gedrag van elkaar verlangen: waarom zou je tegenover anderen niet mogen laten weten hoe je je voelt? Hoor wie het zegt, trouwens, want jarenlang heb ik mijn gevoelens verborgen gehouden. Zelfs voor mijn moeder, mijn kinderen, mijn partner en mijn vrienden!

's Avonds werkte ik als entertainer op een feestje. Ook daar was het nat:

Op de terugweg naar huis kwam ik een bekende tegen. Altijd leuk. Maar dit keer was ik helaas niet in een fijne babbelstemming. Kan gebeuren, toch?

Zaterdag uitgerust wakker geworden. Maar op een vroeger tijdstip dan anders wanneer ik kan uitslapen. Een goed teken, dunkt mij. Misschien betekent dit wel dat ik eindelijk tot rust begin te komen. Nadeel van rust vind ik echter dat er in mijn hoofd ruimte komt voor eerder vergeten herinneringen. Gelukkig zitten daar ook hele fijne bij.

's Middags maakte ik er eentje bij: een bezoek van mijn zoon. Hij installeerde voor mij de dvd-speler van zijn oma zaliger en hielp mij met het sorteren van een flinke tas vol oude kabels, opladers, adapters en snoeren. Sommige daarvan bleken nog bruikbaar terwijl andere objecten het vooral elders nog goed doen. In 1987 bijvoorbeeld.

Wat mij deze week opviel is samen te vatten in dit plaatje van een krantenartikel over het Forum voor Democratie. Deze politieke partij wil 'meer democratie'.

Klinkt heel aardig maar is net zo makkelijk te realiseren als de wens dat water 'meer nat' is of wensen dat vrouwen voortaan 'meer vrouw' zijn of je inzetten voor 'glaziger glas'. Nee, 'meer democratie' willen is onmogelijk. In feite zeg je dan dat je 'meer ideologie' wil.

Nu wil het FvD dus dat de burgers van Amsterdam voortaan hun eigen burgeRmeester kiezen en dat het PvdA bestuur in de hoofdstad verdwijnt. Als de partij van Thierry Baudet een heel klein beetje onderzoek had gedaan, had men geweten dat de Partij van de Arbeid geen deel uitmaakt van het college in Amsterdam. Mag ik dit dom noemen? Ja, dat mag ik.

Zondag geen vriendin om te helpen op de markt, geen moeder om bij te lunchen, geen kinderen om voor te zorgen of om samen 'iets leuks' te gaan doen. Ik vind er nog steeds helemaal niets aan, dat alleen zijn. Maar ik krijg er wel rust door. En tijd om te lezen. Zo werd Dans Dans Dans van Haruki Murakami boek nummer 11 van dit jaar. Zal de komende paar maanden veel moeten lezen om aan mijn streefgetal van twee boeken per maand te moeten komen. Maar dat wil ik dan ook niet. Wèg met moeten! En hallo 'mogen'.

In de meterkast bleken kilo's aan oude posters, inpakpapier en rollen isolatiemateriaal te liggen. Ik kwam er ook herinneringen tegen. Zoals een bijna 29 jaar oude zelfgemaakte nieuwjaarskaart van mijn eerste vriendin met een paar regels tekst, eindigend met: 'Ik hou van je. x'

Een uurtje werk en nu is er gewoon weer ruimte voor de strijkplank en zo.

Eindelijk is er een foto-album van augustus:https://www.flickr.com/photos/terrebel/sets/72157685807084861
Mocht u denken: 'Wat weinig?' De vakantiefoto's staan in dit album:
https://www.flickr.com/photos/terrebel/albums/72157685677589704

Gestofzuigd en het aquarium schoongemaakt en het bij de kachel liggende schapenvacht buiten uitgeklopt. Dat soort dingen.

's Middags even boodschappen gehaald voor het avondeten bij een buurvrouw thuis. Want alleen is maar alleen. Toch? Dus toen later op de avond een andere buurvrouw bij mij thee kwam drinken liet ik haar niet voor een gesloten deur staan.

En daarom ook een vriend gebeld en ook de moeder van mijn zoon gesproken. In de instelling waar zij woont is zij een heel stuk 'alleniger' dan ik. Zij is niet de enige die ik ken die het naar vindt om alleen te zijn. Dan besef ik weer hoeveel geluk ik heb met mijn buren en vrienden. Zelfs met ex-partners ben ik nog bevriend! Dat schijnt bijzonder te zijn. Maar waarom eigenlijk? Je hebt toch een tijdje lief en leed gedeeld? Waarom zou je dan opeens een hekel moeten hebben aan elkaar? Ja, gedrag van een ander kun je afkeuren maar verandert het ex-zijn opeens de gevoelens voor elkaar? Wat zijn uw gedachten hierover?

Een Engelstalig stukje van mij:
http://terrebelius.blogspot.nl/2017/09/treat-others-like-you-want-them-to.html

Een klassiek stukje muziek deze week. Dvořák: Cello Concerto in B minor op.104, uitgevoerd door Jacqueline du Pré



Deze week staan wij stil bij het overlijden van Jerry Pournelle, Rients Gratama en Don Williams

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, september 08, 2017

Barstensvol. Herinneringen. (Een #verhaaltje)

Kindergeschater vulde de kamer.
Rebussen en ruzies werden er opgelost,
kleurplaten en levens ingevuld,
verhalen voorgelezen en geschapen.

Ontdekkingen werden er gedaan
en levenspaden uitgestippeld,
geheimen bewaard en prijsgegeven.
Soms fluisterend, dan weer zingend
en soms schreeuwend
uit frustratie of van pure vreugde
maar altijd - altijd! - vol liefde.

De boekjes, puzzels en pyjama's
waren weg. Maar de kamer was niet leeg.
Die zat nu barstensvol.


Herinneringen.

==========

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, september 06, 2017

Heeft u schulden? Echt niet?

Persoonlijk heb ik geen schulden, uitgezonderd een roodstand bij de bank. Ik ben mijn buurman geen tientje verschuldigd, heb geen studieschuld en heb zelfs geen schuld bij de bank in de vorm van een hypotheek. De enige schulden die ik heb zijn emotionele schulden, schulden die nooit kunnen worden voldaan. Aan mijn moeder bijvoorbeeld. Aan de onbekende in de tram die mij aanspoorde te blijven knokken voor mijn zoon toen ik op het punt stond het op te geven.

De gemiddelde inwoner van Nederland heeft ongeveer €10.000 schuld, hypotheekschulden niet meegerekend. Een lening voor de aanschaf van een nieuwe auto of televisie, een studieschuld, een investering van een derde in het eigen bedrijf, een paar tientjes bij een bekende, een krediet bij een winkel...

Gek genoeg vinden wij het 'normaal' dat het voor iemand die schulden heeft moeilijk moet zijn die af te lossen. Door boetes op te leggen aan mensen die niet op tijd hun schulden aflossen.

Heb mij altijd al afgevraagd: als iemand €100 niet kan betalen, waarom wordt die vervolgens verplicht om €120 te betalen? En hoe helpt dat om die persoon uit de schulden te krijgen? Uit ervaring weet ik dat iemand twee dagdelen lang bijstaan in het bijhouden van een eenvoudig kasboek al enorm kan helpen.


Niet alleen Griekenland heeft een hoge schuldenlast.
Voor zover mij bekend zijn er maar weinig landen zonder nationale schuld

En u? Heeft u schulden? Ja, een hypotheekschuld is óók een schuld.


==========================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, september 05, 2017

Goed nieuws en kattenlog

In steeds meer steden in de wereld een steeds normaler straatbeeld: leenfietsen. Een appje downloaden op de mobiel, registreren en op de fiets springen. Altijd beschikbaar en dat voor heel weinig geld. Erg praktisch!

https://www.washingtonpost.com/world/asia_pacific/china-exports-its-bike-sharing-revolution-to-the-us-and-the-world/2017/08/31/474c822a-87f4-11e7-9ce7-9e175d8953fa_story.html?tid=sm_tw&utm_term=.f7920cdb484d




Billy de Kat ziet een vis in de schone vijver:

De lolcat van deze week:

'Jij kunt gaan
maar jouw herinneringen zullen blijven'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, september 03, 2017

De week voorbij

Werken, eten, televisie kijken, slapen...naar het schijnt is dat voor velen de normale gang van zaken. Maar niet het soort leven dat ik gewend ben te leiden. Ik heb er dan ook veel moeite mee dat ik - gedwongen door omstandigheden buiten mijn wil om - momenteel dat leven leid. Maar langzaam - heel langzaam, tè langzaam naar mijn zin - werk ik naar een nieuwe balans. En dat is winst.

Maandag schoot ik deze plaatjes


onderweg naar het werk en maakte ik kennis met een nieuwe collega. Zij is aangenomen voor de algehele ondersteuning van de diverse (administratieve) processen in de bierbrouwerij. Fijn! Zij en ik hadden meteen een goede klik. Na een paar weken afwezigheid lag er natuurlijk een achterstand op mij te wachten. Heerlijk! Werken leidt lekker af van persoonlijke beslommeringen.

's Avonds genoten van de laatste aflevering van weer een voldoening biedend seizoen 'Game of Thrones'. De fans (en ik dus ook) mogen nu ruim 500 dagen wachten op het vervolg. Maar in de tussentijd zal ik mij vast niet vervelen.

Dinsdag was het tijd voor de maandelijkse bijeenkomst van een klein groepje vrijmetselaars die zich bezig houden met het bijhouden van de drankvoorraad in het clubgebouw. Ik ben er een van. Had mij net nedergezet toen ik een bericht ontving op mijn mobieltje: de bevestiging dat mijn vader is overleden.

Heel treurig natuurlijk. Al is het jaar van sterfte vastgesteld op 1984, het voelt als recent. Vader gevonden en direct verloren. Toch blij met de zekerheid want onzekerheid is altijd vervelend. Ik zal (in mijn beste Duits) zijn weduwe vragen om een foto van haar overleden echtgenoot. Geen idee hoe hij er uit zag, namelijk.

Vanwege de tegenstrijdige emoties die door mijn lijf gierden later die middag even een dutje gedaan. Maar niet voordat ik in de supermarkt een babbeltje maakte met een buurvrouw. 's Avonds met een andere buurvrouw onder het genot van een kopje thee even mijn hart gelucht. En blij met tientallen berichten van vrienden en familieleden nadat ik bekend maakte dat ik nu wat meer zekerheid had omtrent het bestaan van mijn vader.

Woensdag weer lekker hard gewerkt. Net als thuis moet er ook op kantoor nog veel gebeuren. Ik vind dat prettig want ik hou van bezig zijn. Vrije tijd heb ik al meer dan voldoende, vind ik. Hoe zit dat met u? Bent u tevreden met de hoeveelheid vrije tijd die u heeft? En zo niet: hoe zou u die extra tijd besteden?

's Avonds at ik bij een vriend en daarna had ik een vergadering van de Bewonerscommissie.

Goed beschouwd dus maar drie afspraken deze dag. En toch stervensmoe. Volgens mijn psycholoog kan een mens zeer moe worden van mentale verwerking. Het zal.

Hoe dan ook lag ik al om tien uur in bed.

Donderdag een goede werkdag met op het einde een welverdiend biertje met collega's.

Een van hen bracht mij thuis. Ik genoot van het kijken naar de nog steeds verbaasde kat die sinds een paar dagen de goudvis duidelijk kan zien in de onlangs schoongemaakte vijver.

Wàt een klus was dat!

Vrijdag begon met koffie met een buurvrouw. 's Middags deed ik een biertje met een vriendin.



Op de weg terug naar huis toevallig bekenden tegengekomen en daar een half uurtje mee staan kletsen. Daardoor een achterstand opgelopen met koken voor een paar buren. In het kader van het herdenken van mijn moeder.

Die deze dag 82 jaar oud zou zijn geworden en bovendien exact vijf maanden geleden het tijdelijke voor het eeuwige verruilde.

Zaterdag zag ik mijn zoon. Fijn! Wij waren samen op bezoek bij zijn moeder
(Buiten op een bankje met dit uitzicht)

met wie het gelukkig iets beter ging dan de vorige keer dat wij haar zagen.
Onderweg naar huis rijdt de tram over De Amstel:

's Middags trakteerde ik mijzelf op een heerlijk bakje koffie bij het koffiehuis om de hoek.

's Avonds keek ik wat televisie. Heel normaal allemaal.

Zondag wat gedeprimeerd bij het wakker worden. Dat verwerken van verlies blijkt toch aardig wat energie en levenslust te kosten. Gelukkig dan maar dat er katten, buren en vrienden bestaan!

Daardoor 's middags weer wat energie voor het verrichten van mijn administratie en een paar huishoudelijke taken. Het gaat niet heel erg snel maar ik hou mijn huishouden nu aardig bij en weet steeds een beetje meer van mijn jarenlange achterstand in opruimen in te lopen. Heb nu simpelweg ook meer 'vrije tijd' dan pak'em beet een jaar geleden toen ik een deel van mijn tijd nog besteedde aan kinderen, een moeder en een vriendin. Vrijgezel, wees en kinderloos zijn heeft dus zo z'n voordelen. Maar ik zou er wat voor geven om te ruilen met mijn vorige 'ik'.

's Avonds gegeten en gekletst bij een buurvrouw, haar man en een vriend. Fijn dat dat kan!

Een Engelstalig stukje deze week: http://terrebelius.blogspot.nl/2017/08/do-rich-steal-more-than-poor.html

'Straw Foot' van David Eugene Edwards is de muziek van deze week:


Orkaan Harvey zorgt in Amerika voor enkele tientallen doden. De ruim 1000 doden bij aardverschuivingen in Sierra Leone komen niet in het nieuws.

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, september 01, 2017

Vergeven (een #verhaaltje)

Zij vertelde mij haar naam.
Die werd een herinnering.
Een gedachte kwam er bij.
Een emotie welde op.

Natuurlijk had ik haar eerder gezien.
Mogelijk zelfs in het echt.
Op z'n minst haar schaduw dan toch.
En het gevoel van haar adem in mijn nek
toen zij in mijn oor fluisterde
dat ik haar nooit zou vergeven.

========================

Meer lezen? Zie bol.com

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

donderdag, augustus 31, 2017

Persoonlijk

Ik hou van wandelen. In de stad. In de natuur kan ik het ook maar dat hou ik drie tot vier kilometer vol. In de stad kan ik ongemerkt 15 tot 20 kilometer lopend afleggen. Gewoon, omdat er - zeker in een voor mij nog onbekende stad - voor mij ontzettend veel te zien is.

In de natuur ook maar omdat ik niet ben opgegroeid met natuurwandelingen is dat voor mij al snel wat saai: laag groen spul=gras; iets hoger groen spul=struiken en planten; hoog groen spul=bomen. Grote vliegende dieren zijn vogels en kleine zijn insecten. Dan zijn er nog bloemen en paddenstoelen, beekjes en stroompjes. Einde van mijn Kennis der Natuur.

En u? Bent u meer een stads- of een natuurmens?

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, augustus 30, 2017

Een mogelijke oplossing

De overheid bedenkt van alles om fraude, mishandeling, diefstal en moord te bestrijden en probeert met man en macht wat aan de gevolgen te doen. Maar heeft ook maar één bewindspersoon ooit gekeken naar de oorzaken van ongewenst gedrag?

Voorbeeld: wat is de hoofdreden waarom jongeren rottigheid uithalen? Verveling. Wat deden de meeste jongeren twintig jaar geleden in hun vrije tijd: sporten, lezen en rondhangen in jeugdhonken.

Heeft het dus zin dat de overheid voetbalclubs opdoekt, sporthallen 'vanwege bezuinigingen' sluit en jeugdhonken opheft 'omdat daar zo veel jongeren rondhangen'? Bibliotheken worden massaal gesloten dus is er geen biebjuf meer die zich over een tien-jarig kind ontfermt om hem of haar de liefde voor lezen bij te brengen en die jongeling kan leren dat boeken een vluchtweg uit huiselijke ellende kunnen bieden en soms zelfs een oplossing kunnen aandragen.

In elke gemeente een bibliotheek, een jeugdhonk, een buurthuis, een sportzaal en een bejaardensoos waar verschillende groepen gebruik van kunnen maken. Waar niet alleen de canastaclub zich prettig voelt maar waar ook homoseksuelen zich bijvoorbeeld eenmaal per week in een veilige omgeving kunnen uiten. Waar startende muzikanten voor weinig geld kunnen oefenen in ruil voor minstens tweemaal per jaar onbetaald optreden tijdens een buurtfestival. De bandjes hebben publiek en de organisatie heeft gratis muziek!

=================================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, augustus 29, 2017

Goed nieuws en kattenlog

Er zijn nog goede mensen in de wereld. Er is hoop! Zo wilde men in Chili een ijzermijn beginnen maar koos er uiteindelijk voor om die niet te openen ten faveure van een pinguïn kolonie. Tof! http://www.bbc.com/news/world-latin-america-41007462?ocid=socialflow_twitter

En dan is er Laurel Roth Hope, een kunstenares die mensen wil laten zien hoe inmiddels uitgestorven dieren er (zeer waarschijnlijk) uit hebben gezien. Door modellen van duiven te voorzien van gehaakte kledingstukken. Creatief èn educatief!



Als hij vindt dat ik te lang bij de buurvrouw ben
komt Billy de Kat mij halen:


De lolcat van deze week:

'Tegen een buitenlandse invasie
behalve wanneer jouw land andere landen binnenviel?'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, augustus 27, 2017

De week voorbij

Mijn hele leven lang vertelden anderen mij wat ik leuk of lekker vond:
'Eet dit maar, dat vind jij lekker!'
'Trek dat shirt maar aan want dat staat jou goed.'
'Ga maar mee die film kijken want die vind jij leuk.'

En ik deed het.

Sinds een paar maanden ben ik volledig op mijzelf aangewezen en ben dus opeens verplicht om na te denken over wat ik leuk of lekker vind. Dat valt nog best tegen als je dat niet gewend bent! Tips zijn welkom.

Mijn wensen zijn simpel: ik wil een gezin, werk dat voldoening geeft en aardige mensen om mij heen. Eigenlijk ontbreekt dus alleen maar dat gezin.
Maar dat heb ik wèl gehad.

Maar welke kip is gelukkiger? De kip die levenslang in een donker hok zit opgesloten en er maar het beste van maakt? Of de kip die af en toe naar buiten mag, even het licht mag zien en vervolgens weer dat nare donkere hok in wordt gepropt zonder te weten of en wanneer die weer naar buiten mag?

Intussen ga ik door met mijn leven. Maar vooral omdat het alternatief mij niet aanstaat.

Maandag waren een goede vriend en ik nog in Hamburg.
Bij wijze van ontbijt nuttigden wij een warm appelgebak ('Apfeltaschen') bij McDonalds. In Nederland al enige tijd niet meer verkrijgbaar maar in Hamburg dus nog wel. En in Birmingham, maar dat terzijde.

Het was onze laatste vakantiedag. Wij begonnen met een dag in Hamburg (er was een straatje met allemaal aardige dames die mij vroegen of ik met hen mee wilde komen. Voor een kopje thee of zo, denk ik. Sommigen waren erg volhardend. Misschien zochten zij een vierde persoon voor een potje Bridgen?) en reden toen verder naar Kopenhagen.


Heerlijke stad! Natuurlijk bezochten wij Tivoli

en de Kleine Zeemeermin en bovendien gingen wij voor een dag naar de Zweedse stad Malmö.

Ook erg mooi! Verder trokken wij een dag uit voor het altijd weer leuke Legoland



en bezoekjes aan diverse horecagelegenheden. Het was fijn. De hotelkamer gebruikten wij puur voor het overnachten. Had jullie graag een foto laten zien van de douche/toiletruimte maar als ik daar stond was er geen ruimte meer voor mijn cameratelefoon. Wel handig was dat je er kon douchen terwijl je op het toilet zat.

De twee dagen Hamburg gaf mij ook een speciaal gevoel want het is de stad waar ik verwekt ben. Een digitale speurtocht leverde op dat op het adres waar mijn biologische vader woonde (als die nog leeft zal hij over de 100 zijn) tegenwoordig iemand woont met zijn achternaam. Daar ga ik werk van maken. Hoewel ik dat doodeng vindt. Veel meer dan zijn naam weet ik niet van mijn vader en wie weet wat ik allemaal over hem te weten kom?

Per ongeluk wiste ik enkele tientallen foto's van mijn toestel maar er zijn er nog genoeg over om u een indruk te geven van onze vakantie:
https://www.flickr.com/photos/terrebel/albums/72157685677589704
(Dit is nog maar een handjevol aan foto's. Het album wordt nog uitgebreid.)

Dinsdag kwamen wij terug in Nederland. Hartelijk verwelkomd door kat en buurvrouwen. Was gedraaid en zo. En vroeg naar bed na een lange reis.

Woensdag een jongedame blij gemaakt: zij gaat naar het gymnasium en glunderde toen zij het woordenboek Latijn van mijn zoon in handen kreeg. Wat huishoudelijke taken verricht en verder niets bijzonders. Ik mis mijn 'oude' leven met minimaal drie afspraken per dag. Maar drie afspraken per week schijnt 'normaal' te zijn dus...Hoera, ik ben normaal!

Donderdag bleek ik wat last te hebben van verminderde weerstand en werd verkouden wakker. Besloten om niet in bed te blijven liggen maar mij te gaan scheren en zo. Goed nieuws is dat het mij af en toe weer lukt om mij druk te maken! Over de politie bijvoorbeeld. Die 'per ongeluk' tapes van telefoongesprekken van criminelen geeft aan een crimineel.
http://www.nu.nl/binnenland/4891787/klaas-otto-ontving-tapgesprekken-fout-politie.html
Die bewust geheime informatie doorspeelt aan een zeer polariserend 'nieuws' kanaal. http://www.nu.nl/amsterdam/4892678/korpschef-noemt-lekken-informatie-aanrijding-amsterdam-cs-doelbewust.html?redirect=1

Of over het nieuws dat PostNL de tarieven voor verzending van post met 7,1% mag verhogen 'omdat te weinig mensen nog brieven versturen maar wij toch winst willen blijven maken.' http://www.nu.nl/economie/4892504/postnl-mag-tarieven-met-71-procent-verhogen.html Alsof je de huizenprijzen verhoogt 'want vanwege de hoge prijzen zijn er zo weinig mensen die huizen kopen.'

Voor de broodnodige afwisseling dronk ik koffie met een buurvrouw. Verstuurde wat berichten en gooide een aantal wees-sokken weg. Na een jaartje of twee is de kans dat ik hun wederhelften vind nagenoeg nihil.

Vrijdag was ik nog steeds niet erg blij. Maar het leven gaat door en ik voorlopig dus ook maar. Deze dag sprak ik op verschillende tijdstippen met drie verschillende buurvrouwen en ik schreef veel. 'Schrijven is goed', zei mijn psycholoog. Nou, mooi.

Zaterdag was het nog best mooi weer en met een paar vrienden ging ik zwemmen in De Nieuwe Meer:
Ruim zes uren complete ontspanning. Voor mij een bijna geheel nieuwe ervaring. Behalve dan af en toe tijdens een weekje weg ontspande ik mij eigenlijk zelden. Altijd was ik maar druk, druk, druk. En waarom eigenlijk?

Een verademing om te spreken met mensen voor die drie afspraken per week 'veel' noemen. Nog niet zo lang geleden noemde ik drie afspraken per dag 'weinig'.

Zondag voelde ik mij verre van jofel bij het wakker worden. Noch bij het opstaan. Nadeel van rust krijgen: ruimte in het hoofd waarin zelfs de kleinste herinneringen naar boven komen drijven. Ook (misschien wel met name) leuke herinneringen kunnen erg pijnlijk zijn: 'O ja, dat was óók leuk. En komt nooit meer terug.') Een bijeenkomst van die middag zegde ik af. In plaats daarvan zette ik mij - geholpen door een tweetal buren - aan het werk om eindelijk eens de tuinvijver onder handen te nemen. Een klus van enkele uren. Maar eentje die veel voldoening gaf. Ook voor de vis die de vijver al jaren als thuis heeft. 's Avonds at ik pasta bij een buurvrouw. Met bloemkoolsoep vooraf en een stuk meloen als toetje.

's Avonds een uurtje aan de telefoon gehangen met een vriend. Zeer troostrijk.

Een Engelstalig stukje van deze week:
http://terrebelius.blogspot.nl/2017/08/lets-stop-pollution.html

En nog eentje: http://terrebelius.blogspot.nl/2017/08/whos-to-blame.html

Het liedje van deze week is 'Psychic Caramel' van Nada Surf:



Deze week staan wij stil bij het overlijden van Tony de Brum, Jerry Lewis en Brian Aldiss

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/