Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

zondag, juli 02, 2017

De week voorbij

Voor die mensen die dit stukje lezen via Facebook: klik hier http://terrebel.blogspot.com/2017/07/de-week-voorbij.html voor een beter leesbare lay-out en het kunnen zien van alle plaatjes en filmpjes.

========================================

De ochtenden zijn het ergst. Alsof de verdediging nog niet wakker is. Maar je toch wordt overvallen door beelden, geluiden, gedachtes, geuren. Kortom, herinneringen. Helaas kunnen ook mooie herinneringen pijnlijk zijn: 'O ja, zo was dat. En dat zal nooit meer gebeuren.' Maar toch ben ik er blij mee. 'Treur niet omdat het voorbij is maar glimlach omdat het gebeurd is.'

Maandag aardig wat werk kunnen verrichten in de brouwerij. Vooral facturen en herinneringen zitten versturen. Voldoende energie over om 's avonds mijn woonkamer wat leefbaarder te krijgen. Tot verbazing van een vriendin: 'Wat is het hier netjes!' Ja, vergeleken met hoe het was inderdaad. Maar ik ben er nog niet.

Zoals wij ook nog ver verwijderd zijn van een perfecte maatschappij. Eentje waarin politie agenten het goede voorbeeld geven, bijvoorbeeld. Zo lang er ordehandhavers bestaan als dit heerschap (klik) is het voor de overheid en 'de maatschappij' erg moeilijk om van burgers te verwachten dat die zich wél netjes gedragen.

Dinsdag op tijd op voor een auditie. Een mogelijke rol in een reclamefilmpje.
Deze foto maakte ik daar in de buurt:
(Update: ik ben het niet geworden)

Uiteraard kwam ik bekenden tegen in de studio waar de casting plaatsvond. Want zo gaat dat in mijn leven. Blijkbaar. 's Middags was ik met een Broeder mee op visite bij de weduwe van een Broeder.

Gewoon, omdat in 'onze' Broederschap, de Vrijmetselarij, vrouwen worden geëerd en belangrijk worden gevonden. Met een vriendin keek ik 's avonds een uurtje televisie. Fijn, want ik ben (nog steeds) niet graag alleen. Vroeg naar bed en heerlijk geslapen tussen vers gewassen lakens.

Woensdag maakte ik 's ochtends deze foto's:


Bij dit kunstmatige binnenmeer, de Sloterplas, stap ik over van tram op bus.

Naast de brouwerij is een weiland. En daar staan paarden:

Ik begon de werkdag met het uitruimen van de vaatwasser. Dat doe ik wel vaker. Met name wanneer er geen vrouwen in het pand zijn. Om een of andere reden voelen die zich vaak geroepen traditionele 'vrouwentaken' op zich te nemen. Mensen voldoen nu eenmaal graag aan de verwachtingen die anderen/de maatschappij van hen hebben. En - het zal op sommigen misschien overkomen als een absurd idee - ook vrouwen zijn mensen.

Op het einde van de dag at ik een heerlijke pizza bij vriend Pieter.

Donderdag had ik eindelijk tijd voor het maken van een inhaalslag op het werk. Vanwege wat er de laatste paar maanden is gebeurd in mijn leven zat ik een paar weken in de ziektewet en aangezien ik op kantoor in wezen de enige ben die zich bezighoudt met de administratie...'s Middags mocht ik wat input geven tijdens een marketing bespreking waarbij diverse partijen aanwezig waren om te praten over de toekomst van de brouwerij.

Interessant!

Een buurvrouw maakte een lekkere maaltijd van onder meer een door mij meegebrachte bloemkool. Door de gemeenschappelijke binnentuin wandel ik naar haar huis. Deze foto maakte ik onderweg:


Vrijdag ochtend probeerde ik samen met mijn psycholoog te achterhalen waar mijn soms vrij heftige emoties toch eigenlijk vandaan komen. In dat kader vroeg hij mij wat huiswerk te maken met als doel mij in elk geval te leren de verschillende emoties wat beter te onderscheiden. 'Hoezo, jij voelt je gefrustreerd? Je bent gewoon verdrietig, man! En dat mag, hoor, als binnen een paar maanden na elkaar je zoon het ouderlijk huis verlaat, je relatie wordt verbroken en je moeder overlijdt. Sterker nog, het is normaal.' Fijn. Ik voel mij meteen een stuk beter. NOT.

Onderweg naar de bushalte maakte ik deze foto:

Deze dag verstuurde ik een pakje, assisteerde even bij de aanleg van een bomentuintje en verrichtte een paar uurtjes vrijwilligerswerk. Wie mijn weekoverzichten van enkele maanden geleden heeft gelezen (dat kan nog steeds: in de rechterkolom op dit blog vindt u mijn archief) weet dat dat voor mijn doen heel weinig is. Maar de energie is gewoon opperdiepop.

Zaterdag wilde ik het liefst in bed blijven liggen maar daar vind ik in mijn eentje niets aan. Dus - ondanks dat ik mij flink gedeprimeerd voelde - toch maar naar een verjaardag gegaan. En daar geen spijt van gekregen. Er liepen veel kinderen rond en die geven mij energie. Bovendien was er lekkere taart!

Onderweg naar huis kwam ik langs Amsterdam Centraal Station:

Zondag kwam ik maar met moeite mijn bed uit. Mogelijk dat de jaren van roofbouw plegen op mijn lichaam zich nu wreken. Maar ik verheug mij weer op de dag dat mijn energie terugkeert. En mij kunnen verheugen is iets waar ik een tijdlang veel moeite mee had. Na het koffie drinken met een vriendin mijzelf herpakt en mijn vrijwilligersklusje (baromzetlijsten van de vrijmetselarij) afgemaakt en een paar kleine huishoudelijke klusjes opgeknapt. Nu werkt de stortbak van mijn toilet weer naar behoren en heb ik een paar inmiddels nutteloze ophanghaken losgeschroefd van de muur.

Het voelt goed om aan een project - hoe klein ook - te beginnen en dat succesvol af te ronden.

Het avondeten bestond uit zelfgemaakte erwtensoep.

Een Engelstalig stukje deze week: http://terrebelius.blogspot.nl/2017/06/if-obama-had-said-what-trump-says.html

Het lied van deze week is 'Boys don't cry' van The Cure:


Deze week staan wij stil bij het overlijden van Simone Veil en Michael Bond

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

7 opmerkingen:

די מריו zei

Ookal moet je glimlachen dat het gebeurd is, je mag best verdrietig zijn op het moment. Dat ben ik ook nog wel eens.

Opruimen zo af en toe is wel prettig. Morgen ga ik een beetje opruimen, koffer inpakken. zodat het weer netjes is als ik terug kom van vakantie.

Je bent het niet geworden. Wat een onzin.

De slotenplas.. zo heet dat water.. je bent geweldig. Ik heb een familie die woont aan dat water, maar ik weet nooit hoe dat watertje heet. Ik ben daar gewoon geweest he. Dat vind ik wel bijzonder

Je zou je wel blij moeten zijn. Want verdriet mag gewoon.

Owh snert.. mmmmmm, daar heb ik ook nog wel zin in. Denk niet dat dat gaat lukken voordat ik op vakantie ga.

Love As Always
Di Mario

Lutje zei

goed bezig, en zeker die erwtesoep
maar wat me vandaag hier blij maakt is die clip van the cure, dat is gewoon mijn favoriet
Eén @->- voor jou

Natasja zei

Nou een man mag wel huilen, huilen is een zalf voor de ziel. Mijn vader zong vroeger ook altijd: een man mag niet huilen. Je hebt verdriet, en dat mag zeker, je bent toch niet een ongevoelige kerel! ik heb respect voor je openheid.
Het nummer van de Cure is heerlijk dat dan wel. sterkte...

Rebbeltje ★ zei

Die woorden dat je verdriet mag hebben na alle gebeurtenissen kloppen wel en je zal jezelf weer overeind moeten krijgen maar er zijn genoeg mensen om je heen om je daarbij te helpen. Lekker bloemkool hihi...zeker op de goede manier klaar gemaakt.
Je vind vast wel weer een soulmate...al dan niet met een relatie
Sommige mensen zijn niet geboren om alleen te zijn en daar ben jij er volgens mij een van
Groetjes en hou je taai

rietepietz zei

Van mij mogen mannen zeker ook huilen maar, net als vrouwen, niét omdat ze een nagel gebroken hebben. Jammer dat je de reclamejob misliep.

Morgaine zei

Hoe ik dit lees? Dat jij beter gaat dan je zelf maar kunt bedenken, natuurlijk is je energie wat meer op, maar je bent thuis bezig, doet klusjes en je voelt je goed als je het eenmaal hebt gedaan, je hebt gezelschap, je trekt er nog steeds op uit!

Geloof mij, ik zit totaal anders in elkaar na tegenslagen en dan is het hier een puinhoop, onthou, je huis is de spiegel van je ziel ;-) En daar lees ik opruiming en verandering in.

X

gerdaYD zei

Goede morgen lieve Terrebel en een fijne nieuwe week gewenst. Zo eentje waarin je ' morgens kan opstaan zonder door verdriet overmand te worden maar ik vrees dat dit er nog niet inzit. Je bent nog te druk bezig om al het leed van de voorbije maanden te verwerken en er kruipt veel tijd in, heel veel moed en doorzettingsvermogen om dat voor elkaar te krijgen. Doe het dus nog even rustig aan, leef dag per dag en ik hoop dat je weldra weer een beetje plezier in het leven zal vinden...