Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

woensdag, januari 31, 2018

Emoties: tonen of niet?

Hoe vind ik de balans tussen 'vertellen hoe ik mij echt voel' en 'doen alsof alles goed gaat'? Persoonlijk vind ik het bijzonder verwarrend wanneer mensen mij vertellen dat ik altijd en overal al mijn emoties moet uiten en vervolgens zeggen: 'Ja maar geen negatieve gevoelens en niet nu want ik vind dat onprettig.'

Blijkbaar zijn er tijden en momenten voor het uiten van verschillende soorten emoties. Normaliter - zo bleek bij navraag - leren mensen op jonge leeftijd op welk moment het wel of niet raadzaam is om bepaalde gevoelens te uiten.

Die leerfase in het leven heb ik dan blijkbaar overgeslagen.

Er wordt mij verzocht om emoties niet te tonen én niet op te kroppen.
('Er zijn geen 'goede' en 'slechte' emoties.
Slechts 'emoties'.)

Daarom huil ik als ik alleen ben en haal ik glimlachend de schouders op in gezelschap. Tot voor kort was ik nooit alleen.

Hoe gaat u om met die schijnbare tegenstrijdigheid?

===================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

10 opmerkingen:

francky spruytte zei

Het kan inderdaad verwarrend zijn. Daarom dat ik weinig emoties toon in het openbaar. Ze kunnen rap verkeerd geinterpreteerd worden.

Natasja zei

Misschien laten de mensen nu weleens teveel emoties zien, draait het allemaal om ego. Ik ben er ook voor om mensen niet te belasten met hoe jij je voelt, of mijn last bij een ander te leggen, liever geef ik ze een gelukkig gevoel.

די מריו zei

Als mensen mij vragen. Alles goed, zeg ik meestal, Nee twee fout. Maar op de dertig is dat te verwaarlozen. Mensen kunnen daar al niet mee overweg. Laat staan als je nog verteld wat er fout is ;-)

Love As Always
Di Mario

Mirjam Kakelbont zei

Bij ons thuis was het vroeger niet veilig, dus ik heb als kind geleerd niemand te vertrouwen en gedachten/gevoelens nooit uit te spreken. Daar worstel ik vandaag de dag zelfs nog mee. Dus vertrouwen op mijn gevoel...geef mij maar m'n verstand.

Lutje zei

mijn gezicht is een open boek, ik kan er ook niet aan doen.
Maar ik heb geleerd me toch wat te bedwingen, maar bij familie en vrienden kan ik dat niet, die kennen me te goed
Een @->- voor jou.

Kliefje zei

Mijn ervaring is dat mensen zeggen alles te willen horen, maar alleen sociaal wenselijke antwoorden kunnen verdragen. Kortom: liever gewoon je mond houden als het niet louter en alleen positief is.

Trees van der Vliet zei

Ook ik ben voor open en eerlijk, maar soms is het beter niet het achterste van je tong te laten zien. Het is al rot genoeg als je last hebt van iets dat zichtbaar is en mensen ernaar vragen. Ik ben dan altijd bang zeurderig over te komen en dat wil ik helemaal niet.

rietepietz zei

Hoe anderen met mijn emoties omgaan is niet mijn probleem. Emotie is toch meestal ook een beetje wisselwerking, wie ze niet van een ander wil zien zal ze ook niet oproepen als het even kan.

Mammalien zei

Tis ook een beetje een mode-ding, lijkt het. Vroeger was het not done om te huilen, of je kwetsbaar op te stellen, gezichtsverlies! Zeker voor mannen. Daarbij ben ik er ook niet mee opgevoed, terwijl juist de gevoeligheden wel weer heel erg in de familie zitten. Wel alles opmerken en voelen, maar niet laten merken. Beetje grappig mopperen wel maar vooral stoer slikken als je je jezelf niet prettig voelt...

gerdaYD zei

Tja lieve Terrebel, je zou het eens over een andere boeg moeten gooien en wel degelijk je negatieve emoties wereldkundig maken, zo krop je minder op en er over praten helpt altijd!